Πιστεύετε στα θαύµατα; Στο Μοναστηράκι, λέει, σε ένα µέρος µυστικό, χαµένο µέσα σε έναν λαβύρινθο από απροσδιόριστα περάσµατα και ερείπια που απέχουν µόλις ένα βήµα από την κατάρρευση, µε βλάστηση που απειλεί να καταπιεί τα πάντα και τα απορρίµµατα να σχηµατίζουν βουνά, εκεί, σε αυτόν τον ξεχασµένο τόπο, µπορεί να γίνει ένα θαύµα.
Τα σπίτια θα κτιστούν ξανά και τα παράθυρα θα ανοίξουν στον κόσµο, στα δροµάκια θα περπατούν και πάλι άνθρωποι, η ζωή θα επιστρέψει εκεί όπου την άφησαν οι τελευταίοι κάτοικοι της περιοχής πριν από µερικές δεκαετίες. Και ίσως τότε η Αυλή των Θαυµάτων να ανταποκριθεί στο όνοµά της.
Σε αυτή τη γειτονιά της Αθήνας, απέναντι από τη Βιβλιοθήκη του Αδριανού, που κατοικείται τουλάχιστον από τον 2ο αιώνα π.Χ., το υπουργείο Πολιτισµού υπόσχεται να δηµιουργήσει ένα πρότυπο πολιτιστικό κέντρο-µουσείο. Στα σπιτάκια της Αυλής και γύρω από αυτήν θα βρουν στέγη οι συλλογές του Μουσείου Ελληνικής Λαϊκής Τέχνης σε ανάπτυξη κάθε άλλο παρά κλασική.
Λαϊκά δρώµενα και ιστορίες της παλιάς Αθήνας, παραστάσεις θεάτρου σκιών και κουκλοθέατρου θα διαδραµατίζονται στους ελεύθερους χώρους του και ένα καφενείο θα λειτουργεί για τους επισκέπτες όλη την ηµέρα. Αν όλα αυτά µοιάζουν ουτοπικά στις ηµέρες που διανύουµε, υπάρχει ένα στοιχείο που συνηγορεί υπέρ της υλοποίησής τους: τα 12,5 εκατ. ευρώ µε τα οποία η Αυλή των Θαυµάτων έχει ενταχθεί στο ΕΣΠΑ. Είναι περίεργο, πάντως, πόση έλ ξη ασκεί µια µισάνοιχτη πόρτα.
Μεσηµέρι στην οδό Αρεως στην Πλάκα, οι τουρίστες θέλουν να περάσουν την καγκελόπορτα για να φωτογραφίσουν, σαν να µην τους έφτασε ολόκληρη Ακρόπολη, ταλαίπωροι άστεγοι παρατηρούν δήθεν αδιάφορα - ένας άλλος µόλις έχει εκδιωχθεί από τον φύλακα -, περίοικοι από τα διπλανά
Το παρακάτω άρθρο είναι μετάφραση από τα αγγλικά ενός άρθρου του Ed Emery. Ο Ed Emery είναι ένας από τους πιο ένθερμους οπαδούς και ερευνητές της ελληνικής μουσικής (και ιδιαίτερα του ρεμπέτικου) στο εξωτερικό.
