ΕΛΛΗΝΕΣ ΖΩΓΡΑΦΟΙ -ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΥΡΟΕΙΔΗΣ ( Born: 1912; Piraeus, Greece Died: 2003; Athens, Greece

ΥΔΡΑ

ΝΗΣΙΩΤΙΚΟ ΤΟΠΙΟ

Girl wearing white dress, 2000 

Ερνέστος Τσίλλερ (Ernst Ziller)

ο Ερνέστος Τσίλλερ (1837-1923) αποτελεί για τη νεοελληνική αρχιτεκτονική ένα ιδιαίτερα σημαντικό κεφάλαιο. Το αρχιτεκτονικό του έργο, που εκτείνεται χρονικά στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα και στις αρχές του 20ου, χαρακτηρίζεται από δημιουργική πνοή και από αίσθηση καλλιτεχνικής ελευθερίας.
Η ζωή και το έργο του.
Γεννήθηκε στις 22 Ιουνίου 1837 στο Oberloessnitz της Σαξωνίας. Το 1855 γίνεται δεκτός στην Βασιλική Σχολή της Αρχιτεκτονικής του Πολυτεχνείου της Δρέσδης απ' όπου αποφοιτά το 1858. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του εργάζεται για ένα διάστημα στη Βιέννη στο γραφείο του Δανού αρχιτέκτονα Θεόφιλου Χάνσεν. Η γνωριμία μαζί του θα καθορίσει την καριέρα του. Λίγα χρόνια αργότερα, το 1861, ο Τσίλλερ φθάνει στην Αθήνα ως εκπρόσωπος του Χάνσεν και αναλαμβάνει την επίβλεψη της κατασκευής της Ακαδημίας Αθηνών.
Γρήγορα εντάσσεται στην αθηναϊκή κοινωνία και εγκαθίσταται στην Ελλάδα. Παντρεύεται Ελληνίδα δημιουργεί οικογένεια και παραμένει στη χώρα μέχρι τον θάνατό του το Νοέμβριο του 1923. Στα πρώτα χρόνια της παραμονής του στη χώρα ο Τσίλλερ περιοδεύει την Ελλάδα για να γνωρίσει τους αρχαιολογικούς της θησαυρούς. Μετά την έξωση του Όθωνα τα έργα στην Ακαδημία διακόπτονται και ο Τσίλλερ θα επιστρέψει για ένα μικρό διάστημα στη Βιέννη.
Το 1868 επανέρχεται στην Ελλάδα. Το 1872 διορίζεται καθηγητής στο Σχολείο των Τεχνών, τον πρόδρομο του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου. Οι παραγγελίες έρχονται η μια μετά την άλλη. Ο Τσίλλερ έχει πια καθιερωθεί. Η εύνοια του βασιλέως και η ανάθεση σ΄ αυτόν της μελέτης των θερινών ανακτόρων στο Τατόι, στους Πεταλιούς και αργότερα του ανακτόρου του Διαδόχου προσελκύει όπως είναι φυσικό πλήθος μεγαλοαστών που του αναθέτουν τα μέγαρά τους ή τις εξοχικές τους επαύλεις. (Τα Μέγαρα Σλήμαν, Σταθάτου, Πεσματζόγλου, οι επαύλεις των Θων, Συγγρού κ.α. είναι έργα δικά του). Παράλληλα σχεδιάζει σειρά δημοσίων και δημοτικών κτιρίων και ναών. Μικρό μόνο τμήμα της επαγγελματικής του δραστηριότητας αποτελούν το Εθνικό (Βασιλικό) Θέατρο της Αθήνας, τα θέατρα της Πάτρας και της Ζακύνθου (κατεδαφισμένα), το Μουσείο της Ολυμπίας, το Χημείο, η Αγορά του Πύργου, ο ναός του Αγίου Λουκά Πατησίων, ο Ναός της Φανερωμένης στο Αίγιο. Μέχρι σήμερα δεν έχει γίνει ακόμα δυνατή η πλήρης καταλογογράφηση του συνόλου του έργου του.

ΤΟ ΑΒΑΚΙΟ, Ή ΤΕΧΝΗ ΤΟΥ ΝΑ ΥΠΟΛΟΓΙΖΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΜΕ ΨΗΦΙΔΕΣ

Το αβάκιο-εισαγωγή

Το αβάκιο είναι ένα μηχανικό βοήθημα που χρησιμοποιείται στο μέτρημα. Δεν είναι υπολογιστική μηχανή με την έννοια του όρου που χρησιμοποιούμε σήμερα. Ο χειριστής του αβακίου εκτελεί τους υπολογισμούς στο μυαλό του και χρησιμοποιεί το αβάκιο για να παρακολουθεί τα αποτελέσματα των αθροίσεων, τα υπόλοιπα, τα κρατούμενα κλπ. Με ένα τυπικό αβάκιο μπορεί κανείς να εκτελέσει και τις τέσσερις αριθμητικές πράξεις (πρόσθεση, αφαίρεση, πολλαπλασιασμό και διαίρεση.

Κατασκευή και περιγραφή

Ένα αβάκιο κατασκευάζεται από διαφόρων ειδών σκληρή ξυλεία και σε διάφορα μεγέθη. Το πλαίσιο περικλείει μια σειρά από κατακόρυφους άξονες (που στο παρελθόν ίσως ήταν από ξύλο μπαμπού), πάνω στους οποίους ολισθαίνουν ένα συγκεκριμένο πλήθος από ψηφίδες. Ένα οριζόντιο δοκάρι χωρίζει το πλαίσιο σε δύο τμήματα, γνωστά σαν το πάνω και το κάτω διάζωμα. 

 

Τα βασικά.

Οι αριθμητικές πράξεις εκτελούνται αφού πρώτα τοποθετήσει κανείς το αβάκιο οριζόντια σε ένα τραπέζι ή στη ποδιά του και στη συνέχεια συνδυάζοντας τις θέσεις των ψηφίδων πάνω στο αβάκιο με τα δάκτυλα του ενός χεριού. Κάθε χάντρα στο επάνω διάζωμα έχει αξία πέντε μονάδων, ενώ κάθε χάντρα του κάτω διαζώματος, μία μονάδα. Οι ψηφίδες θεωρείται ότι συμμετέχουν στην αριθμητική πράξη όταν έχουν μετακινηθεί προς το οριζόντιο δοκάρι που χωρίζει τα δύο διαζώματα. Η στήλη δεξιά παριστά τη στήλη των μονάδων, η αμέσως επόμενη είναι η στήλη των δεκάδων, η μεθεπόμενη των εκατοντάδων, κ.ο.κ. Αφού μετρηθούν 5 ψηφίδες στην ίδια στήλη στο κάτω διάζωμα, το αποτέλεσμα μεταφέρεται στο άνω διάζωμα. Όταν και οι δύο ψηφίδες της ίδιας στήλης στο πάνω διάζωμα μετρηθούν, τότε το αποτέλεσμα (10) μεταφέρεται στην αμέσως επόμενη προς τα αριστερά στήλη του πάνω διαζώματος. Πράξεις με κινητή υποδιαστολή είναι εφικτές, αφού χωρίσουμε νοητά το αβάκιο σε δύο μέρη, δηλαδή κάποιες στήλες στα δεξιά να παριστούν το δεκαδικό και οι υπόλοιπες προς τα αριστερά το ακέραιο μέρος.

Ιστορία - γιατί υπάρχει το αβάκιο.

Η συσκευή αναπτύχθηκε με τον χρόνο από την απλή ανάγκη να μετράμε αριθμούς. Οι έμποροι, όχι μόνο χρειάζονταν ένα τρόπο να μετράνε τα αγαθά που πωλούσαν και αγόραζαν, αλλά και να υπολογίζουν γρήγορα το κόστος τους. Μέχρι να εφευρεθούν οι αριθμοί αυτές οι αριθμητικές συσκευές εξυπηρετούσαν τις καθημερινές ανάγκες για αριθμητικούς υπολογισμούς.

Η διαφορά ενός αριθμητικού πίνακα και ενός αβακίου.

Είναι σημαντικό να διακρίνουμε τα πρώτα αβάκια γνωστά σαν αριθμητικούς πίνακες, από τα σύγχρονα αβάκια. Ο αριθμητικός πίνακας δεν ήταν παρά ένα ορθογώνιο κομμάτι από ξύλο, πέτρα ή μέταλλο με χαραγμένα αυλάκια ή ζωγραφισμένες γραμμές, ανάμεσα στις οποίες μετακινούσαν βότσαλα ή ψηφίδες ή μεταλλικούς δίσκους. Το αβάκιο είναι ένα ξύλινο πλαίσιο (πρόσφατα γίνεται από πλαστικό), που περικλείει κάθετους άξονες με ψηφίδες που κινούνται ελεύθερα πάνω σε αυτούς.

Πώς έμοιαζε ο πρώτος αριθμητικός πίνακας;

Οι πρώτοι αριθμητικοί πίνακες έχουν χαθεί για πάντα εξ αιτίας των φθαρτών υλικών από τα οποία έχουν κατασκευαστεί. Μπορούμε όμως από τα υπάρχοντα στοιχεία να μαντέψουμε πώς ήταν κατασκευασμένα. Η απλούστερη μορφή προφανώς θα συμπεριλάμβανε γραμμές χαραγμένες στην άμμο. Ο χώρος μεταξύ δύο γραμμών θα όριζε τις μονάδες, τις δεκάδες, κ.ο.κ. Με την κατάλληλη τοποθέτηση βότσαλων ανάμεσα σε αυτές τις γραμμές σχημάτιζαν τις αριθμητικές ποσότητες. Προφανώς γρήγορα προέκυψε η ανάγκη για κάτι πιο στέρεο, οπότε δημιουργήθηκαν οι ξύλινοι πίνακες με εγχάρακτες γραμμές. Στη συνέχεια το ξύλο αντικαταστάθηκε από κάτι πιο στέρεο, το μάρμαρο, την πέτρα ή το μέταλλο.

Η πινακίδα της Σαλαμίνας.

Η πινακίδα της Σαλαμίνας
Ο αρχαιότερος πίνακας που έχει διασωθεί είναι η πινακίδα της Σαλαμίνας, που εχρησιμοποιήτο από τους βαβυλώνιους γύρω στα 300 πΧ, και που ανακαλύφθηκε το 1899 στη Σαλαμίνα. Πρόκειται για μια μαρμάρινη πλάκα χαραγμένη με κάθετες γραμμές. Αυτές οι κάθετες γραμμές συνιστούν δύο ομάδες των 11 γραμμών (δέκα στήλες) με ένα κενό στο ενδιάμεσο. Μια οριζόντια εγχάρακτη γραμμή διασχίζει και τις δύο ομάδες. Η πλάκα τέλος, φέρει ελληνικά σύμβολα επάνω και κάτω.

Τα στάδια της εξέλιξης.

Η εξέλιξη του αβακίου μπορεί να χωριστεί σε τρεις εποχές: την αρχαία εποχή, την μεσαιωνική και την σύγχρονη εποχή.

Ο ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΠΡΩΤΑΓΟΡΑ (ΠΛΑΤΩΝΑΣ )- Η ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΟΥ ΜΥΘΟΥ

Επειδή, τώρα, ο άνθρωπος πήρε κάτι από του θεούς (θείας μετέσχε μοίρας), πρώτα εξαιτίας της συγγένειάς του μαζί τους, μόνο αυτός απ΄ όλα τα ζώα πίστεψε σε θεούς και προσπαθούσε να κατασκευάσει βωμούς και αγάλματα θεών. Έπειτα, γρήγορα, άρθρωσε με επιδεξιότητα φωνή και λέξεις και επινόησε κατοικίες και ενδύματα και υποδήματα και σκεπάσματα και τροφές από τη γη. Με αυτά τα εφόδια οι άνθρωποι στην αρχή κατοικούσαν διασκορπισμένοι και πόλεις δεν υπήρχαν. Αφανίζονταν λοιπόν από τα θηρία, γιατί, από κάθε άποψη, ήταν ασθενέστεροι από αυτά. Για την εξασφάλιση της τροφής τους οι τεχνικές τους ικανότητες παρείχαν αρκετή βοήθεια· ήταν όμως ανεπαρκείς στον πόλεμο με τα θηρία. Γιατί δεν είχαν ακόμη την πολιτική τέχνη, μέρος της οποίας είναι η πολεμική. 

Επεδίωκαν λοιπόν να συγκεντρωθούν και να εξασφαλίσουν τη σωτηρία τους χτίζοντας πόλεις. Όταν όμως συγκεντρώνονταν όλοι μαζί, αδικούσαν ο ένας τον άλλον, επειδή δεν κατείχαν την πολιτική τέχνη· σκόρπιζαν έτσι πάλι και αφανίζονταν (ώστε πάλιν σκεδαννύμενοι διεφθείροντο). Ο Δίας, λοιπόν, επειδή φοβήθηκε για το γένος μας, μήπως εξαφανισθεί όλο, στέλνει τον Ερμή να φέρει στους ανθρώπους την αιδώ και τη δικαιοσύνη για να αποτελούν κοσμήματα για τις πόλεις και δεσμούς που στερεώνουν τη φιλία.

Ρωτάει λοιπόν ο Ερμής το Δία με ποιόν τρόπο θα δώσει τη δικαιοσύνη και την αιδώ στους ανθρώπους :

«να μοιράσω και αυτές όπως μοιράζουν τις τέχνες;»

Τις έχουν μοιράσει με τον εξής τρόπο: ένας που κατέχει την ιατρική τέχνη είναι αρκετός για πολλούς συμπολίτες του, το ίδιο και οι άλλοι δημιουργοί. Τη δικαιοσύνη λοιπόν και την αιδώ, έτσι να τις τοποθετήσω ανάμεσα στους ανθρώπους ή να τις μοιράσω σε όλους (πάντας νείμω);

Σε όλους, είπε ο Δίας και όλοι να έχουν μερίδιο.

Γιατί δεν θα υπήρχαν πόλεις, αν συμμετείχαν λίγοι σ΄ αυτές, όπως στις άλλες τέχνες. Και βέβαια να θέσεις εκ μέρους μου νόμο, εκείνον που δεν μπορεί να συμμετάσχει στην αιδώ και τη δικαιοσύνη να τον σκοτώνουν ως αρρώστια της πόλης.

Η ερμηνεία του μύθου