ΠΟΣΕΣ ΦΟΡΕΣ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΔΕΙ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΤΟΙΧΟΥΣ ΜΕ ΜΥΝΗΜΑΤΑ ΑΓΑΠΗΣ , ΑΦΟΣΙΩΣΗΣ ΚΛΠ !!!

ΟΙ ΤΟΙΧΟΙ

ΟΙ ΤΟΙΧΟΙ

Τους τοίχους που έχουν γράμματα
κανείς δεν τους διαβάζει
κι όσοι στους τοίχους γράψανε
καιi με ψυχή τους βάψανε
ξεχάσαν τι έχουν γράψει

Τοίχοι που ξεθωριάσανε
στον χρόνο χορταριάσανε
τοίχοι που περιμένουνε
κάποιος να τους διαβάσει
και δεν καταλαβαίνουνε
πως έχουν ξεθωριάσει

Τα ματιά που δακρύσανε
κι αγάπη έχουν κλάψει
στα δάκρυα ξεχαστήκανε
κι όσοι για αγάπη φύγανε
αγάπη έχουν ξεχάσει

ΜΥΣΤΙΚΟ

H BAΓΓΕΛΙΩ...

H Βαγγελιώ

«Να ζήσουν τα φτωχόπαιδα που έχουν καρδιά μεγάλη … » ακούγονταν να τραγουδάει η Μαριάννα Χατζοπούλου από το ορθάνοιχτο παράθυρο της Βαγγελιώς.
Μεγαλοκοπέλα η Βαγγελιώ , έτσι λέγaν τότε οι κυρούλες της γειτονιάς όσες πέρναγαν τα 28 – 30 και δεν ήταν παντρεμένες . Είχε έρθει από τα Γιάννενα με τον αδελφό της την δεκαετία του 50 για μια καλύτερη τύχη όπως χιλιάδες Έλληνες της υπαίθρου.
Νοίκιασαν στο σπιτάκι της κυρά Αναστασίας , ένα δωμάτιο με μπάνιο , απέναντι από το σπίτι μας και έμεναν εκεί περίπου 4 χρόνια. Δούλευε ο αδελφός και η Βαγγελιώ τον φρόντιζε περιμένοντας κι αυτή μια ¨καλύτερη ¨ τύχη με άλλα λόγια να βρει ένα καλό παιδί με σταθερή δουλειά.
Κάθε σούρουπο καλοκαιριού τότε που τα γιασεμί και το αγιόκλημα συναγωνίζονταν στις αυλές τον φρεσκοπότισμένο βασιλικό , η Βαγγελιώ άνοιγε διάπλατα το χαμηλό παράθυρο, που έβλεπε στον δρόμο, ακούμπαγε τον σγουρό βασιλικό στο πρεβάζι τον χάιδευε για να σκορπίσει την μυρωδιά του, κι έβαζε πάντα δίσκους 45 στροφών της Χατζοπούλου.
Φόραγε σχεδόν πάντα τα καλά της και περιποιημένη… κάθονταν από την μέσα μεριά και κένταγε ,ενώ φαίνονταν το δωμάτιο καθαρό, τιμαρεμένο με το κεντημένο τραπεζομάντιλο στο τραπέζι και την φοντανιέρα στην μέση.
Ένας μικρός καθρέπτης με εκείνα τα υπέροχα αγγελάκια να λένε καλημέρα, στόλιζε μια γωνιά του δωματίου ενώ στον τοίχο δίπλα στα κρεβάτια ήταν καρφωμένα κεντήματα της με βοσκοπούλες , βοσκούς σε καταπράσινα και ηλιόλουστα βουνά όπως τα όνειρα της Βαγγελιώς
Μικρό το δωμάτιο πολύ μικρό για τις λαχτάρες και τους πόθους της που λες να ήθελε κάθε απόγευμα να κεντήσει μπροστά στο παράθυρο, σαν να ήθελε να δείξει στις υπόλοιπες κυράδες της γειτονιάς πόσο νοικοκυρά ήταν μπας και καμία από αυτές της έκανε και κανένα προξενιό
Ήταν θυμάμαι σχετικά ψηλή η Βαγγελιώ. Έβγαινε για ψώνια με ένα φόρεμα "τσιτάκι" απλό λίγο μακρύ, που άφηνε όμως να διαφαίνεται το γεμάτο θηλυκότητα χυμώδες κορμί της . «Φαρδοκάπουλη γυναίκα » είχε πει μια φοράμε νόημα ο κυρ Μηνάς – ο μπακάλης-σε ένα σχόλιο μεταξύ ανδρών.
Φαρδοκάπουλη …. δεν ήξερα τι σήμαινε η λέξη … δεν θυμάμαι ποιόν ρώτησα αλλά μου δώσανε να καταλάβω ότι ήταν «κακιά» ¨ λέξη.
Θυμάμαι έντονα όμως ότι το πληθωρικό στήθος της που σχεδόν ξεχείλιζε από το ντεκολτέ της ,με είχε κάνει να περάσω υπέροχες νύχτες στα 12- 13 μου χρόνια κι ας ήταν «φαρδοκάπουλη » εμένα η Βαγγελιώ μου άρεσε…
Ήμουν όλο χαρά όταν μου ζήταγε να πάω να της πάρω λίγη « λακ μαλακή » από τον Κυρ Παναγιώτη το ψιλικατζίδικο της γειτονίας , αισθανόμουν υπέροχα που από όλα τα παιδιά διάλεγε εμένα για να κάνω το θέλημα.
¨ Έλα όμως….. που δεν άρεσε μόνο σε μένα η Βαγγελιώ… οι φλορέτες ( μηχανάκια της εποχής ) δεν μας άφηναν σε ησυχία ήταν αδύνατο τα απογεύματα να παίξουμε μπάλα στον γεμάτο λακκούβες χωμάτινο δρόμο της γειτονιάς.
Περνούσαν κάθε τόσο με καλοχτενισμένους νεαρούς σε άσπρα η φανταχτερά πουκάμισα, τεχνηέντως ανοιχτά για να φαίνονται και τα δασύτριχα στήθη.
Μάρσαραν όταν πέρναγαν από το παράθυρο της Βαγγελιώς…. άφηναν γεμάτες λαχτάρα και πόθο ματιές προς το παράθυρο της και χάνονταν μέχρι την γωνιά για να ξαναπεράσουν μετά από λίγο πάλι .
Η Βαγγελιώ κένταγε, είμαι σίγουρος όμως ότι έβλεπε τον κάθε ένα που περνούσε Τις περισσότερες φορές κοίταγε σχεδόν αδιάφορα αλλά… πώς λάμπανε, γελάγανε τα μάτια της όταν πέρναγε ο Μανόλης ο γιος του ταξιτζή.
Έλιωνα από ζήλια…. γιατί να μη είμαι πιο μεγάλος… το ένοιωθα ότι ο Μανόλης της άρεσε .
Πέρασαν πολλά παρά πολλά σούρουπα καλοκαιριού τόσα που γέμισαν δυο χρόνια… η Βαγγελιώ….. πάντα εκεί στο παράθυρο. Είχε γίνει εκείνο το παράθυρο στην παιδική μου φαντασία σωστή « κορνίζα » με πίνακα την Βαγγελιώ καθισμένη να κεντάει με εκείνο το βλέμμα το ταξιδιάρικο κι ένα αχνό χαμόγελο σαν να ζούσε ευχάριστες στιγμές στην καρδιά της σκέψης της.
Κάποιο απόγευμα του Αυγούστου το παράθυρο της Βαγγελιώς δεν άνοιξε στην αρχή δεν το πρόσεξα αλλά μετά από δυο τρία απογεύματα άκουσα στις «γυναικείες κουβέντες» από τις κυρούλες που πίνανε τον καφέ στις αυλόπορτες, να λένε το όνομα της .Έκανα πως έπαιζα μπάλα με τον τοίχο .. θυμάμαι ότι πάγωσα μ αυτό που άκουσα.. μου ήρθε να κλάψω ….έφυγα τρέχοντας να μη με δουν….. η Βαγγελιώ είχε πεθάνει από αιμορραγία λέγανε. Είχε μείνει έγκυος από τον Μανόλη πήγε να κάνει έκτρωση και πέθανε 34 χρονών κοπέλα.
Μετά από λίγες μέρες ο αδελφός της μετακόμισε ίσως από ντροπή που η ανύπαντρη αδελφή του έμεινε έγκυος έτσι έλεγαν οι γυναίκες .
Από τότε Φλορέτες δεν περνούσαν από την μικρή μας γειτονιά .
Τον Μανόλη σχεδόν τον μισούσα. Ήθελα να του κάνω κακό να….. του σπάσω το μηχανάκι χωρίς να θυμάμαι ακόμα και τώρα για ποιο λόγο.
Ίσως γιατί μου πήρε την Βαγγελιώ…. ίσως γιατί ήταν η αιτία να πεθάνει… δεν θυμάμαι .
Ακόμη και τώρα ,που πέρασαν χρόνια πολλά από τότε , αν τύχει να ακούσω«να ζήσουν τα φτωχόπαιδα που έχουν καρδιά μεγάλη » έρχεται στην θύμηση ολοζώντανη η Βαγγελιώ , σωστή φρεγάτα με εκείνα τα μεγάλα μάτια γεμάτα όνειρα και πάθος.
Η κορνίζα μου μένει τώρα ξεθωριασμένη και τα πατζούρια κλειστά μισοσπασμένα είναι χωρίς τον πίνακα με την Βαγγελιώ.
Εμένα ρε παιδιά η Βαγγελιώ μου άρεσε κι ας ήταν " φαρδοκάπουλη "

ΚΡΑΣΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΘΥΜΗΣΗ ΚΑΙ ΝΕΡΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΚΟΝΗ

φως, λαχτάρα, μάτια μου

γιατί να γράφονται τραγούδια ;

χορός

εποχή των παραμυθιών

Πέρασε η εποχή των παραμυθιών

και των ανέμων το πέρασμα που δροσιά

στην ψυχή καταλάγιαζε,

μαρμάρωσε τις σκέψεις

στην θέα του γκρίζου.

Ο σφυγμός της λαχτάρας

που αργά κυλούσε στις φλέβες του λαιμού σου

βοή και αλαλαγμός εγίνηκε

μέχρι που το βλέμμα θάμπωσε...

και δεν μπορείς να δεις πια

το χαμόγελο των παιδιών του αύριο

νχ

ΕΠΙΣΚΕΨΗ

ΠΗΛΟΣ ΚΑΙ ΠΟΡΣΕΛΑΝΗ

ν.χ

αβίωτες εμπειρίες

Απόψε σωπάσανε οι σκέψεις

ως το λυχνάρι όταν σβήνει στο σκοτάδι.

Oι φωνές κάποιων βοσκών του πόθου

αργά καταλαγιάσανε

σαν την δροσιά,σε χορτάρι της άνοιξης.

Θεριέψανε των τζιτζικιών τα καλοκαίρια

κι η άμμος σταμάτησε να γλιστρά

από την χούφτα την υγρή ,

καθώς το κόκκινο των δειλινών

μαβί απλό εγίνηκε στα μάτια τους...

Τότε κατάλαβαν

πως όλα ξαφνικά είχαν τελειώσει.

Τα παραμύθια των λιβαδιών και της φωτιάς

δεν είχαν πλέον καμία σημασία.

Τα φλουριά των κοριτσιών

ολόδια με τα μήλα τα χρυσά της Παναγιάς

ελιές που σάπιζαν

σε πιθαριού το βάθος γινήκαν...

και αυτοί με πάθος λάτρεψαν τότε

του Ηράκλειτου την άδυτη μυστικότητα.

Δεν θέλησαν στα νερά των ποταμών

πετρούλες να πετάξουν

μα... δέσανε κλωστίτσα κόκκινη

στης μνήμης τους καρπούς

σε άλλες γενιές με ακύμαντη ματιά

ο,τι δεν ζήσανε

σαν παραμύθι να το πούνε

Α-Ω

Μια εισπνοή
Μια εκπνοή
όπως αρχή και τέλος
χαίρε κι αντίο
κουκκίδα που χάραξε
κύκλο στην άμμο

πάρε την γλώσσα της σιωπής
κι έλα απόψε να μου πεις
αν μένουνε οι κύκλοι
αν μας προσέχει ο θεός
όταν ο κύκλος σβήνει

μια εισπνοή
μια εκπνοή
όπως αγάπη μίσος
για ένα ναι και ίσως

πάρε την γλώσσα της σιωπής
κι έλα απόψε να μου πεις
αν μένουνε οι λέξεις
αν μένουνε οι στεναγμοί
κι ότι σου πω ν αντέξεις

έτσι αμήχανα...

θαμπή βροχή
και ευχές θαλασσινών,
του αέρα η πνοή
ανάσα μου έγινε,
και των γλάρων το πέταγμα,
την χαρά του πελάγου ζωγράφιζε...
στο ρυτίδιασμα του βράχου
σοφία εσύχνασα,
και στο ρίξιμο του βότσαλου
γοργά και για λίγο
το όνειρο αναπήδησε,
δείγμα τρανό μα απλό
να προσπαθήσω πάλι.

ΚΑΙΡΟΣ ΓΙΑ....

Μπουγιουρντισμένος ο καιρός
τον μήνα περιμένει να τελειώσει...
μα εκείνος,
γατζωμένος σαν μέλισσα
στα σκασμένα σύκα του καλοκαιριού,
φαινόνταν
σαν να μη ήθελε ποτέ του να περάσει.
Μια μοναχική ματιά
που δεν ήξερα από ποια φωτιά ήταν αντίλαλος,
σώπαινε...
όπως ο κούκος κάθε αυγή
σοφά, ξέρει να σωπαίνει

στιγμές μοναξιάς

Πάλι η ματιά ξαπόστασε
σε χάντρα κομπολόϊ
κάποιες στιγμές μετρήθηκαν
σαν στεναγμοί της σκέψης
κι οι πόθοι μου
γινήκανε
γλάροι λευκοί
κοντά σου για να έρθουν

SOUZANE

Δυό ταξίδια χαραγμένα
σε αμμουδιά ονειρεμένη
είχαν κάνει τα δυο χέρια
με τα δάκτυλα πιασμένα
στης αγάπης τον σφυγμό

σαν προσευχή......

Άγιος ο θεός « του έρωτα »
που στα λιβάδια της ψυχής ανατριχίλα σπέρνει
Άγιο ισχυρό « το αύριο »
που φοβισμένο, άγνωστο κει πίσω περιμένει
Άγιο αθάνατο «το χθες »
Που των λαών την μνήμη χάραξε με αίμα
άγιο «το ελέησον ημάς»
που το ελπίσανε πολλοί κι ας ήταν ψέμα

εγώ και ο εαυτός μου

Είναι μερικές φορές που ένα γεγονός μπορεί να σε ταρακουνήσει και γιατί όχι να σε κάνει ν αναθεωρήσεις απόψεις όχι μόνον για συγκεκριμένα θέματα αλλά και και για απόψεις που είχες για συγκεκριμένα άτομα. Οταν νοιώσεις ότι βάλλεται η προσωπική σου υπόσταση όταν νοιώσεις ότι απειλείται η αξιοπρέπεια σου η εικόνα σου η κοινωνική... τότε ( ίσως και από άμυνα) κλείνεσαι περισσότερο στον εαυτόν σου γίνεσαι απαιτητικότερος από τους άλλους.Αν εκείνοι δεν καταλάβουν αυτές τις "απαιτήσεις" σου τότε το αίσθημα της απογοήτευσης σε κυριαρχεί η κρίση σου για τους άλλους μπορεί να αγγίξει και τα όρια της υπερβολικής απαίτησης. Γίνεσαι εγωκεντρικός θέλεις οι άλλοι να ασχολούνται με έσένα συνέχεια αν δεν το κάνουν τους " κρίνεις " αυστηρά τους θεωρείς αχάριστους κλπ.Οταν μετά ηρεμήσεις....αποδεχθείς μια κατάσταση τότε βλέπεις ποιοί πραγματικά νοιάζονταν για σένα και η πίκρα έλαττώνεται αλλά....πάντα πίκρα και απογοήτευση μένει απλά είναι θέμα ποσότητας

ΚΟΡΗ

Τα μάτια σου θα κρύψω σε αμμουδιά
Να παίζουν με το κύμα και την δροσιά
Το χρώμα μη αλλάξει με τίποτα
Και δάχτυλα ας γράφουν τα ανείπωτα

Το σχήμα των χειλιών σου ποιος σκάλισε
Το ροζ της νιότης πόθου ποιος χάρισε
Φιλιά να δίνης φως μου ποιος σε έμαθε
Τα λόγια που μου είπες ποιος έγραφε


Το όνειρο θα κρύψω με σ την ψυχή
Να μη το βρει ό ήλιος και μου χαθεί
Με τα δικά σου χάδια θα κοιμηθώ
Πως είμαι αγκαλιά σου θα ονειρευτώ

Απόψε θα σου γράψω λαχτάρα μου
Στιχάκια που δακρύζουν στα μάτια μου
Τραγούδι για να γίνει με τον καιρό
Το κύμα να το κάνει δροσιά χορό