Σελίδες


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα HΘΗ-ΠΟΛΙΤΙΚΗ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα HΘΗ-ΠΟΛΙΤΙΚΗ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη 3 Απριλίου 2013

ΚΑΙ ΞΑΦΝΙΚΑ Ο ΟΜΠΑΜΑ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕ ΧΘΕΣ ΤΗΝ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΚΡΙΒΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΟΥ ΕΓΚΕΦΑΛΟΥ ΓΙΑ ΑΡΧΗ ΜΕ 100 ΕΚΑΤ ΔΟΛΑΡΙΑ


O ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΟΜΠΑΜΑ ΧΘΕΣ 2 ΑΠΡΙΛΙΟΥ  ΠΡΟΤΕΙΝΕ ΣΤΟ ΚΟΓΚΡΕΣΟ  ΕΝΑ  ΕΡΕΥΝΗΤΙΚΟ ΣΧΕΔΙΟ  ΑΞΙΑΣ ΠΕΡΙΠΟΥ 100 ΕΚΑΤ ΔΟΛΑΡΙΩΝ ΠΟΥ ΘΑ ΕΧΕΙ ΒΑΣΙΚΟ ΣΚΟΠΟ ΤΗΝ ΧΑΡΤΟΓΡΑΦΗΣΗ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΠΙΟ ΜΙΚΡΟ ΚΥΤΤΑΡΟ ΤΟΥ ΕΓΚΕΦΑΛΟΥ.
ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΠΟΥ ΟΝΟΜΑΣΤΗΚΕ  BRAI N ((Brain Research through Advancing Innovative Neurotechnologies) era ) ΕΙΧΕ ΗΔΗ ΠΡΟΑΝΑΓΓΕΛΘΕΙ ΤΟΝ ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΗΣ ΟΜΙΛΙΑΣ ΤΟΥ ΟΜΠΑΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΕΝΩΣΗΣ
«ΕΙΜΑΣΤΕ  ΙΚΑΝΟΙ ΝΑ  ΕΝΤΟΠΙΣΟΥΜΕ ΚΑΙ ΝΑ ΤΑΥΤΟΠΟΙΗΣΟΥΜΕ ΜΑΚΡΥΝΟΥΣ ΓΑΛΑΞΙΕΣ  ΠΟΥ ΑΠΕΧΟΥΝ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΕΤΗ ΦΩΤΟΣ ΟΠΩΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΙΚΑΝΟΙ ΣΑΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΕΙΔΟΣ  ΝΑ ΜΕΛΕΤΑΜΕ ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΤΑ ΠΙΟ ΜΙΚΡΑ ΑΤΟΜΑ ΤΗΣ ΥΛΗΣ  ΑΛΛΑ ΑΚΟΜΗ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΤΑΦΕΡΕΙ ΝΑ  ΑΠΟΚΑΛΥΨΟΥΜΕ  ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ  1.3 ΚΙΛΩΝ   ΕΓΚΕΦΑΛΟΥ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΑ ΔΥΟ ΑΥΤΙΑ ΜΑΣ» ΕΙΠΕ Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ
κβαντικη ψυχιατρικη Andrew Powell
ΒΕΒΑΙΑ Η ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ ΠΟΥ ΔΙΝΕΙ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΜΙΚΡΗ ΜΟΛΙΣ

Κυριακή 18 Μαρτίου 2012

Τα βάσανά της τα έκανε «διαμάντια»... - 3 Βίντεο με τραγούδια σε στίχους της Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου


Σε μια μεγάλη στιχουργό του ελληνικού τραγουδιού, την Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου, ήταν αφιερωμένη η χθεσινή τηλεοπτική εκπομπή του Σπύρου Παπαδόπουλου, «Στην υγειά μας».

Εμείς την αδυναμία μας για το καλό λαϊκό και ρεμπέτικο τραγούδι δεν την κρύβουμε γ’ αυτό και μεγάλο μέρος του προγράμματος μας του διαδικτυακού ραδιοφωνικού σταθμού μας είναι αφιερωμένο σ’ αυτά τα είδη της μουσικής.


Απ’ αυτή την εκπομπή, λοιπόν επιλέξαμε να ανεβάσουμε τρία βίντεο, με δυο σχετικά άγνωστα τραγούδια της Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου – «Στα όνειρα παρηγοριά», «Το παρελθόν μου το βαρύ»- και το πασίγνωστο «Θα βρω μουρμούρη μπαγλαμά».

 Δυο λόγια για την μεγάλη μας αυτή στιχουργό γραμένα από την Ρουμπίνη Σούλη στον «Ριζοσπάστη»



Τα βάσανά της τα έκανε «διαμάντια»... . 

«Θα σου δώσω μια να σπάσεις/ αχ βρε κόσμε γυάλινε/ και θα φτιάξω μια καινούργια/ κοινωνία άλληνε...». «Σαν τον αϊτό είχα φτερά και πέταγα πολύ ψηλά/ μα ένα χέρι λατρεμένο, ένα χέρι λατρευτό/ μου τα κόβει τα φτερά μου, για να μην ψηλά πετώ/ Είμ' αϊτός χωρίς φτερά χωρίς αγάπη και χαρά...». «Δυο πόρτες έχει η ζωή/ άνοιξα μια και μπήκα/ σεργιάνισα ένα πρωινό/ κι ώσπου να 'ρθεί το δειλινό/ από την άλλη βγήκα...» Πίσω από κάθε στίχο της και ένα βίωμα, μία ιστορία, ένα συναίσθημα... Μέσα σε κάθε στίχο της, ο καημός, ο πόθος, η φωνή, η ψυχή ενός ολόκληρου λαού. Η Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου, η δημιουργός των παραπάνω «διαμαντιών», όπως και εκατοντάδων ακόμη στίχων, έβαλε ανεξίτηλη τη σφραγίδα της στο λαϊκό μας τραγούδι. Η κορυφαία στιχουργός του λαϊκού μας τραγουδιού, που «έφυγε» από τη ζωή φτωχή και πικραμένη στις 7 του Γενάρη του 1972, υπήρξε μια σπουδαία λαϊκή ποιήτρια, που έδωσε απλόχερα στο λαϊκό μας πολιτισμό απίστευτης ομορφιάς και δύναμης τραγούδια. Ενα έργο, που παραμένει και στις μέρες μας δυνατό και αρυτίδωτο.


Σημαδεμένη από την προσφυγιά 

Γεννημένη στο Αϊδίνι της Μικράς Ασίας το 1893, η Ε. Παπαγιαννοπούλουήρθε στην Ελλάδα με τη Μικρασιατική Καταστροφή, με την ύπαρξή της σημαδεμένη από την αγωνία του πρόσφυγα. Αυτή την αγωνία, μαζί με την πίκρα, τον πόνο, τα βάσανα, τη φουρτούνα της ψυχής της μετουσίωσε σε αθάνατα λαϊκά τραγούδια. Ερχόμενη πάμπτωχη στην Ελλάδα το 1922, με δυο παιδιά και με το δίπλωμα της δασκάλας, δούλεψε για σχεδόν είκοσι χρόνια σε μπουλούκια ως ηθοποιός. Στη συνέχεια, και σε μεγάλη πλέον ηλικία στα 55 της χρόνια (από το 1948) άρχισε να γράφει τραγούδια, ακατάπαυστα, μέχρι το τέλος της ζωής της. Το γράψιμο γι' αυτήν ήταν παιχνίδι...

Με άνεση και ευκολία κατέκτησε τη γλώσσα του λαϊκού τραγουδιού, καταθέτοντας στίχους λιτούς και στέρεους, με τους οποίους για δύο και πλέον δεκαετίες λάμπρυνε τη μουσική δημιουργία. Στίχους, στους οποίους αποτύπωνε τα βιώματά της: Τα βάσανα, τις ατυχίες της ζωής, την πίκρα, την οδύνη από την απώλεια αγαπημένων της προσώπων - χάνει τους τρεις ανθρώπους που λάτρευε, την κόρη, τη μητέρα και τον άντρα της. Ισως αυτή η βιωματική σχέση με τα τραγούδια της - μαζί με τη στιχουργική τους ποιότητα βέβαια - να είναι και το μυστικό της τεράστιας απήχησής τους στο λαό, ο οποίος μέχρι σήμερα συνεχίζει να τραγουδάει και να συγκινείται από τους στίχους της. Το επίπεδο της στιχουργικής της, ο μεστός της λόγος, συνδέεται μάλλον και με το ότι η ίδια είχε διαβάσει πολλή ποίηση και αγαπούσε το διάβασμα και τη λογοτεχνία.


Είχε αδυναμία στα δημοτικά τραγούδια και γενικά στη δημοτική παράδοση, αλλά και στον Καββαδία, τον Κρυστάλλη, τον Γρυπάρη και τον Βάρναλη.

Η περιπέτεια της Ε. Παπαγιαννοπούλουστο λαϊκό τραγούδι ξεκινά στις αρχές του '50, όπου κάνει τις πρώτες επιτυχίες με τον Βασίλη Τσιτσάνη: «Στρώσε μου να κοιμηθώ», «Τα καβουράκια», «Είμαστε αλάνια» κ.ά. Στη συνέχεια, συνεργάζεται με τον Στέλιο Καζαντζίδη («Μαντουμπάλα», «Είσαι η ζωή μου» κ.ά.), τον Απόστολο Καλδάρα («Ονειρο απατηλό», «Πετραδάκι - πετραδάκι», κ.ά.), τον Μανώλη Χιώτη («Ηλιοβασιλέματα»), Μάνο Χατζιδάκι («Είμαι αϊτός χωρίς φτερά»), Σταύρο Ξαρχάκο («Τι έχει και κλαίει το παιδί») κ.ά. Τους στίχους της ερμηνεύουν οι μεγαλύτερες λαϊκές φωνές: Στέλιος Καζαντζίδης, Γρηγόρης Μπιθικώτσης, Μαίρη Λίντα, Καίτη Γκρέυ, Γιώτα Λύδια, Μανώλης Αγγελόπουλος, Βίκυ Μοσχολιού, Σταμάτης Κόκοτας, Μιχάλης Μενιδιάτης, Αντώνης Ρεπάνης, κ.ά.

Τρίτη 18 Ιανουαρίου 2011

EXEI ΡΕΥΜΑ Η ΑΝΑΡΧΙΑ ---

Η 27χρονη Γερμανίδα που συνελήφθη την περασμένη εβδομάδα από την Αντιτρομοκρατική αφέθηκε χτες ελεύθερη. Η Γερμανίδα απάντησε σε όλες τις ερωτήσεις της ανακρίτριας και δήλωσε αναρχική. Έχει ενδιαφέρον ο διάλογος της Γερμανίδας με την εισαγγελέα.

Σύμφωνα με τον δικηγόρο της Γερμανίδας, η εισαγγελέας την ρώτησε γιατί βρέθηκαν στο σπίτι της κείμενα αντιεξουσιαστικών οργανώσεων και επιστολές συλληφθέντων με την κατηγορία της τρομοκρατίας. Η Γερμανίδα απάντησε πως τα κείμενα ήταν δημοσιευμένα και η εισαγγελέας σχολίασε πως «δεν είναι φυσιολογικό να έχεις στο σπίτι σου κείμενα τρομοκρατών».

Προφανώς, από το μυαλό της εισαγγελέως δεν έχει περάσει ποτέ η ιδέα πως αυτοί που διώκονται ως τρομοκράτες αυτοπροσδιορίζονται ως επαναστάτες και δεν θεωρούνται τρομοκράτες από όλους – υπάρχουν άνθρωποι που τους στηρίζουν, άλλοι που τους θαυμάζουν και πολλοί που τους παρακολουθούν με ενδιαφέρον ή και περιέργεια.

Στην εποχή της κοινωνίας της πληροφορίας –όπου μπορείς να βρεις όλα τα κείμενα του πλανήτη στο διαδίκτυο- μια Ελληνίδα εισαγγελέας θεωρεί πως δεν είναι φυσιολογικό να έχει κάποιος στο σπίτι του κείμενα «τρομοκρατών». Από την άλλη, η εισαγγελέας θα θεωρεί φυσιολογικό να έχει κάποιος στο σπίτι του περιοδικά για τα ζώδια. Επίσης, θα θεωρεί φυσιολογικό να έχει κάποιος σπίτι του τηλεόραση και να παρακολουθεί μεσημεριανάδικα και σαπουνόπερες – αυτά είναι πολύ φυσιολογικά πράγματα.

Προσπαθώ να φανταστώ την εισαγγελέα. Μια παντρεμένη Ελληνίδα -που ίσως έχει παιδιά- έρχεται φάτσα κάρτα με μια 27χρονη Γερμανίδα που της δηλώνει ευθαρσώς πως είναι αναρχική και πως δεν τρέχει τίποτα που έχει στο σπίτι της κείμενα αντιεξουσιαστών.

Οπωσδήποτε, η Ελληνίδα εισαγγελέας θεωρεί την 27χρονη Γερμανίδα «παιδί» - ένα παιδί που παραστράτησε και ξέφυγε από την αγκαλιά της οικογένειάς της. Όταν στην Ελλάδα θεωρείσαι παιδί μέχρι τα 50, είναι δύσκολο για την εισαγγελέα να αντιληφθεί πως η 27χρονη Γερμανίδα που έχει απέναντί της είναι μια ανεξάρτητη γυναίκα που έχει πάρει τη ζωή της στα χέρια της εδώ και αρκετά χρόνια. Θα περίμενε να ακούσει μερικές τυπικές «ελληνικές» δικαιολογίες, τίποτα παρακάλια, κάποια αναφορά σε μια χαροκαμένη μάνα, και βλέπει ακριβώς το αντίθετο: μια γυναίκα που έχει το θάρρος της γνώμης της και των επιλογών της.

Η «γκάφα» της Αντιτρομοκρατικής –που παρουσίασε τη Γερμανίδα ως παιδί πρώην μελών της RAF- ανέδειξε μερικές διαφορές ανάμεσα στη γερμανική και την ελληνική κοινωνία. Αμέσως μετά τη σύλληψη της 27χρονης Γερμανίδας, η μητέρα της δήλωσε πως η κόρη της είναι αναρχική και τα αδέρφια της είπαν με περηφάνια πως ανήκουν κι αυτά στον αναρχικό χώρο.

Όταν συλλαμβάνονται Έλληνες αναρχικοί ή αντιεξουσιαστές, η οικογένειά τους συνήθως απουσιάζει επειδή αισθάνεται ντροπή. Αν το παιδί τους ήταν σε κάποιο reality και κουνούσε τον κώλο του, οι γονείς του θα φούσκωναν από περηφάνια, αλλά ντρέπονται που το παιδί τους είναι αναρχικό. Οι Γερμανοί μας νίκησαν και σε αυτόν τον τομέα• η «χαλαρή» και «αδιάφορη» γερμανική οικογένεια αποδεικνύεται πιο ενωμένη και πιο ειλικρινής στα δύσκολα από την «δεμένη» ελληνική οικογένεια.

Βέβαια, θα πρέπει να σημειώσω πως η γενναιότητα, η υπευθυνότητα και η αξιοπρέπεια με την οποία αντιμετωπίζουν οι νεαροί Έλληνες αντιεξουσιαστές τις κατηγορίες που τους αποδίδονται είναι αξιοπρόσεκτες. Σε μια χώρα που οι τριαντάρηδες ζητάνε χαρτζιλίκι από τον μπαμπά, οι τριαντάρες κωλοβαράνε όλη μέρα γιατί θεωρούνται μπεμπέκες και όλοι οι πολιτικοί δηλώνουν αθώοι για την κατάντια της χώρας, βλέπεις 20χρονους και 23χρονους αντιεξουσιαστές να αναλαμβάνουν ξεκάθαρα την ευθύνη των πράξεών τους και να δηλώνουν στα ίσια πως δεν αναγνωρίζουν ούτε τα δικαστήρια, ούτε το κράτος, ούτε τίποτα (σ.σ. «Αναρχική είμαι, δεν είμαι ζητιάνα να κάνω παζάρια και διαπραγματεύσεις» είχε γράψει σε επιστολή της η Κωνσταντίνα Καρακατσάνη). Επίσης, σε μια εποχή απόλυτης ιδιωτείας, αυτοί οι νεαροί επιδεικνύουν συγκινητική αλληλεγγύη στους συντρόφους τους.

Δεν είμαι πολιτικός επιστήμονας ή κοινωνιολόγος για να κάνω αναλύσεις στις κοινωνικές αλλαγές, αλλά περπατάω στους δρόμους, βλέπω και προσπαθώ να καταλάβω. Πριν από μερικά χρόνια, σε μια πορεία του Πολυτεχνείου, διαπίστωσα με έκπληξη πως το μπλοκ των αναρχικών και των αντιεξουσιαστών δεν αποτελείτο πια από τα συνήθη διακόσια με τριακόσια άτομα – ήταν πια χιλιάδες.

Κατά την ταπεινή μου γνώμη, οι συλλήψεις και οι καταδίκες –αλλά και η κοινωνικοπολιτική και οικονομική κατάσταση- θα πυκνώσουν κι άλλο τις τάξεις των αναρχικών και των αντιεξουσιαστών.

Είναι λάθος να βαφτίζονται τρομοκράτες, είναι λάθος να φυλακίζονται, είναι λάθος να αντιμετωπίζονται με χιλιάδες αστυνομικούς. Είναι λάθη που θα πληρωθούν ακριβά. Αλλά δεν αρκεί να το λέω εγώ.


PITSIRIKOS
.