Σελίδες


Σάββατο 11 Ιανουαρίου 2014

Η τέχνη της πρώιμης κλασικής εποχής-Ποτήρια με σκηνές από τη μυθολογία και από τη ζωή των Αθηναίων


Στα χρόνια 490-480 π.Χ. χρονολογείται ένας σκύφος (ψηλό ποτήρι χωρίς πόδι), που βρίσκεται σήμερα στη Βιέννη, διακοσμημένος από έναν αγγειογράφο ειδικό στα μικρά αγγεία, τον «ζωγράφο του Βρύγου». Τα θέματα των παραστάσεων είναι παρμένα από την Ιλιάδα. Στην κύρια όψη εικονίζεται η επίσκεψη του Πριάμου στον Αχιλλέα, που περιγράφεται στη ραψωδία Ω (εικ. 153). 
153. Σκύφος του ζωγράφου του Βρύγου- Η επίσκεψη του Πριάμου στον Αχιλλέα, 490-480 π.Χ. Βιέννη, Kunsthistorisches Museum.


Ο γέρος βασιλιάς της Τροίας έρχεται να παρακαλέσει τον φονιά του γιου του Έκτορα να του δώσει το πτώμα για να το θάψει. Για αυτό τον λόγο το επεισόδιο έχει τον τίτλο «Έκτορος λύτρα». Ο Αχιλλέας εικονίζεται ως αγένειος έφηβος να δειπνεί ξαπλωμένος σε πλούσια διακοσμημένη κλίνη, πάνω σε πολυτελή στρωσίδια και μαξιλάρια· μπροστά του υπάρχει ένα χαμηλό τραπέζι με διάφορα εδέσματα και δύο ρηχά ποτήρια (φιάλες), από το οποίο κρέμονται κομμάτια κρέατος. Ένα τέτοιο κομμάτι έχει στο αριστερό χέρι του ο Αχιλλέας και ετοιμάζεται να το κόψει με το μαχαίρι, ενώ ταυτόχρονα στρέφεται προς έναν μικρό υπηρέτη, που στέκεται δίπλα του κρατώντας κύλικα και κουτάλα

Πέμπτη 9 Ιανουαρίου 2014

Λαογραφικά στοιχεία για τον τοκετό, τη λεχώνα και το νεογέννητο από την περιοχή της Αργολίδας.

Τα παρακάτω στοιχεία προέκυψαν από συνομιλίες με ηλικιωμένες γυναίκες της περιοχής του Άργους οι οποίες είχαν παραβρεθεί ως βοηθοί ή παρατηρητές την ώρα του τοκετού και κατατίθενται ως μαρτυρίες για τον τρόπο που γεννούσε μια γυναίκα 50 και πλέον χρόνια πριν.

Σκηνή τοκετού από το βιβλίο του Roesslin Der Swangern Frawen und Hebammen Rosengarten (1513), που απεικονίζει μια γυναίκα καθισμένη σε καρέκλα να δέχεται τις φροντίδες δύο μαιών.
Η εγκυμοσύνη, ο τοκετός και η περίοδος της Λοχείας αντιμετωπίζονταν για αιώνες ολόκληρους από τον απλό λαό με συγκεκριμένες πρακτικές που αποτελούσαν κράμα  λαϊκής ιατρικής και άφθονης δεισιδαιμονίας. Οι γυναίκες που είχαν επιφορτιστεί με το ρόλο της μαμής, σπάνια διπλωματούχες και πολύ συχνότερα πρακτικές, ήταν γυναίκες συνήθως ηλικιωμένες που είχαν μάθει την τέχνη της Μαίευσης δίπλα σε μια άλλη μαμή. Οι πρακτικές μαμές δεν αναλάμβαναν μόνο τα σχετικά με τον τοκετό αλλά συχνά παρέμεναν στο σπίτι και φρόντιζαν για όλες τις υποχρεώσεις που έπρεπε να διεκπεραιωθούν και που σχετίζονταν με τη γέννηση μιας νέας ζωής.
Μόλις έπιαναν μια γυναίκα οι πόνοι, ο σύζυγος και οι οικείοι της ειδοποιούσαν τη μαμή, η οποία έφτανε στο σπίτι και έδινε οδηγίες σχετικά με τα εφόδια που θα χρειαζόταν για τη φροντίδα της επιτόκου, την εκτέλεση του φυσιολογικού τοκετού και τη φροντίδα του νεογέννητου.
Ξεκινώντας φρόντιζαν πάντα στο προσκέφαλο της επιτόκου να βρίσκεται η εικόνα της Θεοτόκου ή σπανιότερα του Αγίου Ελευθερίου, που θα βοηθούσε τη γυναίκα να «ελευθερωθεί» από τους πόνους και συχνά έψελναν ύμνους στην Παναγία, μαζί με τις υπόλοιπες γυναίκες. Η παράδοση αυτή είναι πανάρχαια και θυμίζει τις συνήθειες των αρχαίων ελληνίδων Μαιών να απευθύνουν τιμές και δεήσεις στις προστάτιδες του τοκετού θεές Ειλειθυϊα, Λητώ, Μαία, Άρτεμη και Ήρα.