ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΙΑ.. Ο ΠΛΑΝOΔΙΟΣ ΠΑΓΩΤΑΤΖΗΣ- ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΒΓΑ

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ ΕΚΛΕΙΝΑΝ ΚΑΙ ΟΙ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ ΓΕΜΙΖΑΝΕ ΑΠΟ ΠΑΙΔΙΑ .
 ΠΟΛΛΑ ΤΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΠΟΥ ΜΠΟΡΟΥΣΑΝ ΝΑ ΠΑΙΞΟΥΝ... ..Η ΦΑΝΤΑΣΙΑ ΑΣΤΕΙΡΕΥΤΗ
ΕΚΕΙΝΟ ΟΜΩΣ ΠΟΥ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΖΕ ΤΑ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΑ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΚΩΝ ΜΑΣ ΧΡΟΝΩΝ  ΗΤΑΝ ΤΟ ΠΑΓΩΤΟ ΚΑΙ  Ο ΠΑΓΩΤΑΤΖΗΣ

Την πρώτη εμφάνισή του την έκανε την Άνοιξη, τις μέρες του Πάσχα και σταματούσε το φθινόπωρο με την εμφάνιση των καστανάδων, αν και οι περισσότεροι από αυτούς ήταν οι ίδιοι, διότι έκαναν παράλληλα και δεύτερο εποχιακό επάγγελμα.

ΠΡΙΝ ΓΙΝΟΥΝ ΕΥΡΕΙΑΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ ΤΑ ΣΥΣΚΕΥΑΣΜΕΝΑ ΗΤΑΝ ΤΟ ΧΥΜΑ ΠΑΓΩΤΟ ΣΕ ΧΩΝΑΚΙ ΠΟΥ ΕΚΑΝΑΝ ΟΙ ΠΑΓΩΤΑΤΖΗΔΕΣ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥΣ ΠΩΣ ΤΟ ΕΚΑΝΑΝ ?

 Βράζανε το γάλα και προσθέτανε ζάχαρη, αυγά, κακάο ή βανίλια, ανάλογα με τη γεύση που θέλανε να φτιάξουν. Όταν έβραζε το μείγμα, το κατέβαζαν από τη φωτιά και το τοποθετούσαν σε ένα μεταλλικό κάδο, ο οποίος βρισκόταν μέσα σε ένα ξύλινο βαρέλι. Στο κενό που υπήρχε ανάμεσα στο ξύλινο βαρέλι και στον κάδο, έβαζαν πάγο και συνέχιζαν να ανακατεύουν το μείγμα μέχρι να πήξει.

Το ευκολότερο παγωτο γιά να γίνει ηταν εκείνο με την γευση βανιλιας με γευση σοκολάτας ηταν πολυτέλεια !!!

Αργότερα παρουσιαστηκε η ΕΒΓΑ και μόλις κούγαμε 

ΕΒΓΑ ΝΑ ΠΑΡΕΙΣ ΠΑΓΩΤΟ ΕΒΓΑ 

όλοι έξω όσοι βεβαια ειχσν το απαίτουμενο χρήμα 

 Το παλιό καροτσάκι του παγωτατζή ήταν σωστό κομψοτέχνημα , με το ωραίο σκέπαστρο, τις παραστατικές λαΪκές ζωγραφιές και τα διάφορα σχέδια που κοσμούσαν τις πλευρές του.

 ΤΩΡΑ ΠΟΙΟΣ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΤΟΝ ΠΑΓΩΤΑΤΖΗ , ΑΝ ΚΑΙ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΜΕΡΙΚΟΙ ΑΚΟΜΑ , ΤΑ ΣΥΣΚΕΥΑΣΜΕΝΑ ΠΑΓΩΤΑ ΤΑ ΒΡΙΣΚΕΙΣ  ΟΠΟΤΕ ΘΕΛΕΙΣ ... ΔΕΝ ΑΚΟΥΓΕΤΑΙ  ΕΚΕΙΝΗ Η ΦΩΝΗ ΤΟΥ ΚΥΡ- ΧΡΗΣΤΟΥ ΝΑ ΦΩΝΑΖΕΙ 

ΕΒΓΑ ΝΑ ΠΑΡΕΙΣ ΠΑΓΩΤΟ ΕΒΓΑ 

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΒΓΑ 

 Ήταν καλοκαίρι του '36 όταν για πρώτη φορά οι Έλληνες έφαγαν παγωτό σε ξυλάκι.
Το πρώτο παγωτό ξυλάκι στην Ελλάδα, με άδεια ευρεσιτεχνίας σε δύο αδέρφια που είχαν επιστρέψει από την Αμερική, τους αδερφούς Σουραπά, οι οποίοι είχαν ιδρύσει την Εθνική Βιομηχανία Γάλακτος, όπως ήταν η πρώτη επωνυμία, στον Βοτανικό.
Το παγωτό ήταν στην αρχή μόνο γεύση βανίλια. Το ξυλάκι με επικάλυψη σοκολάτας ήρθε αργότερα!

 Στα μέσα της δεκαετίας του 1930, της δεκαετίας που από πολλούς ιστορικούς χαρακτηρίζεται ως η βιομηχανικά γονιμότερη της προπολεμικής περιόδου, θα αρχίσει να κάνει τα πρώτα της δειλά βήματα η ελληνική γαλακτοβιομηχανία. Σημαντικότερος εκφραστής αυτής της προσπάθειας υπήρξε αναμφίβολα η Εθνική Βιομηχανία Γάλακτος, η γνωστή σε όλους μας ΕΒΓΑ.

   Η ΕΒΓΑ ιδρύθηκε το 1934 από τους αδερφούς Σουραπά, από την Τρίπολη, συνολικά έξι αδέρφια εκ των οποίων τα τέσσερα μετανάστευσαν στο Σικάγο της Αμερικής. Στην Αμερική, λοιπόν, όπου τα παγωτό έχει ήδη κάνει την εμφάνισή του στις αρχές του αιώνα από Ιταλούς πλανόδιους πωλητές, τα τέσσερα αδέρφια θα εργαστούν σκληρά, θα αποκτήσουν εμπειρίες και θα επιστρέψουν στα πάτρια εδάφη γεμάτοι ιδέες.

Μυκηναϊκά εργαλεία ξυλουργικής με εφαρμογή στη ναυπηγική της Ύστερης Εποχής του Χαλκού Άγνωστες πτυχές της τεχνολογίας της εποχής

 

 

 

Εικ. 1. Παράσταση σε χαμηλό ανάγλυφο από τον τάφο Τí της 5ης Δυναστείας (2475-2345 π.Χ.) στη νεκρόπολη της Σακάρας, όπου διασώζονται σκηνές ναυπηγήσεως πλοίου (Steindorf 1913, πίν. 119).

 

  από Έλενα Μαραγκουδάκη -

Στην κλειστή γεωγραφική ενότητα του Αιγαίου εμφανίστηκαν σημαντικά όσο και ιδιότυπα πολιτιστικά μορφώματα με άμεσα ή έμμεσα έκδηλο τον νησιωτικό χαρακτήρα – «νησιωτισμό». Ήδη από τη Νεολιθική εποχή και εξής η θάλασσα παραδοσιακά περισσότερο ένωνε παρά χώριζε. Συνακόλουθα, το πλοίο ως η πρώτη σύνθετη και θαυμαστή μηχανή των κατοίκων του Αιγαίου αποτέλεσε το απαραίτητο μέσο για τις μετακινήσεις και τις επαφές και ως τέτοιο έγινε φορέας πολιτισμού, όπου μαζί με τα λογής προϊόντα ανταλλαγής διαδίδονταν νέες ιδέες και πολιτισμικά επιτεύγματα.
Με την αυγή της Εποχής του Χαλκού και τη βελτίωση, την άνθηση και τη διάδοση της μεταλλοτεχνίας ήταν φυσικό να βελτιωθεί και να εμπλουτιστεί το εύρος των ξυλουργικών εργαλείων, με συνέπεια να κατασκευάζονται πλέον μεγαλύτερα, συνθετότερα και αξιόπλοα σκαριά για τις ανάγκες της ανακτορικής οικονομίας. Η αναγκαία εκζήτηση στον τομέα της τεχνολογίας ήταν φυσικό να αγγίξει και τη ναυπηγική τέχνη. Οι πολυάριθμες παραστάσεις πλοίων, κυρίως στη μικρογλυπτική της σφραγιδογλυφίας, η «χαρτογράφηση» ενός μακρού θαλασσινού ταξιδιού, που διασώζεται στην περίφημη τοιχογραφία του στόλου από τη Δυτική Οικία στο Ακρωτήρι Θήρας, καθώς και η τοιχογραφική μικρογραφική ζωφόρος του 13ου αι. από το ανάκτορο της Πύλου καταδεικνύουν με τον πλέον εύγλωττο τρόπο την ακμή της ναυπηγικής τέχνης.

12 ΦΩΤΟ ΑΠΟ ΤΑ ΟΜΟΡΦΟΤΕΡΑ ΜΕΡΗ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ ( Β ΜΕΡΟΣ )

ΠΕΡΝΩΝΤΑΣ ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΦΩΤΟ ΒΛΕΠΕΤΕ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΟ  Α ΜΕΡΟΣ  http://guardache.wordpress.com/2012/06/17/10154/#




(περισσότερα…)

ΝΑ ΜΗ ΛΕΙΠΕΙ ΤΟ ΒΥΣΣΙΝΟ

Το βύσσινο γίνεται το καλύτερο γλυκό, το πιο εύγευστο ηδύποτο και, φυσικά, υπέροχη βυσσινάδα. Το γλυκό, κλασσικά, φτιάχνεται με αναλογία φρούτου προς ζάχαρης 1:1, δηλαδή για ένα φλιτζάνι (ξεκουκουτσιασμένο με προσοχή με τη φουρκέτα) βύσσινο, ένα φλιτζάνι ζάχαρη. Τα βάζουμε στην κατσαρόλα κι όταν πάρουν βράση χαμηλώνουμε τη φωτιά και ξαφρίζουμε με την τρυπητή κουτάλα. Το αφήνουμε μέχρι να "δέσει", αφού στο τέλος προσθέσουμε και λίγο χυμό λεμονάκι για να μη ζαχαρώσει το γλυκό.
Όσο για το λικεράκι είναι, ομολογουμένως, το ωραιότερο του είδους!

Τρία είναι τα συνηθέστερα χειροποίητα λικέρ που θα σε κεράσουν σε κάποιο σπίτικο: Το "βερίκοκο" (βλ.κουκούτσια από βερίκοκο...), το "καρυδάκι" και το "κερασώ" που δεν είναι φτιαγμένο από κεράσια (βλ.κεράσια, κερασάδα, γλυκό και λικέρ κεράσι..), αλλά από βύσσινα.
Εξάλλου, βυσσινιά ή βυσσινέα, ονομάζεται η "προύμνη η κέρασος" ή "κέρασος η οξύκαρπος ή οξύχυμος".
Η λέξη "βυσσινιά" είναι μεταγενέστερη και αντλεί την ονομασία της (σύμφωνα με το λεξικό "Τεγόπουλου-Φυτράκη") από το αρχαίο επίθετο "βύσσινος"(εκ βύσσου κατασκευασμένος), όπου "βύσσος" είναι είδος λεπτού και πολύτιμου νήματος εκ ξανθού λιναρίου.
Αναφέρει ο Άνθιμος Γαζής στο "Λεξικόν της Ελληνικής Γλώσσης":

Το λεξικό "Σουίδα", από την άλλη, συσχετίζει το "βυσσόν" με το πορφυρό χρώμα: