Περιοχή: οδός Πειραιώς 100 & Περσεφόνης 1
Έτος: 1860-1914
Περιγραφή:
Οι πρώτες εγκαταστάσεις του εργοστασίου παραγωγής φωταερίου,
που έδωσε το όνομά του στην περιοχή “Γκάζι” των Αθηνών, οικοδομήθηκαν
περί το έτος 1860, βάσει γαλλικής μελέτης, για λογαριασμό του
επιχειρηματία Φραγκίσκου Φεράλδη, που το 1857 είχε αποκτήσει το σχετικό
αποκλειστικό προνόμιο εκμετάλλευσης για πενήντα χρόνια, το οποίο στη
συνέχεια μεταβιβάστηκε στην “Εταιρεία Αεριόφωτος” και ανανεώθηκε
διαδοχικά μέχρι το 1938, οπότε και περιήλθε στον Δήμο Αθηναίων.
Παράλληλα, το εργοστάσιο συνέχισε να επεκτείνεται, με βασικές
οικοδομικές φάσεις χρονολογούμενες μεταξύ των ετών 1862-1887, 1896-1914
και (δευτερευόντως) 1952-1960, εξελισσόμενο σε ένα βιομηχανικό
συγκρότημα που περιλάμβανε ξυλουργεία, σιδηρουργεία, μηχανουργεία,
επισκευαστικά συνεργεία, αεροφυλάκια, φούρνους, κτίρια υπηρεσιών και
διοικήσεως, κ.τ.λ. Ανάγνωση του υπολοίπου »
Στην
αρχαιότητα ήταν μέρος της παραποτάμιας περιοχής του Ιλισού και ήταν
γνωστό με το όνομα "κήπος", όπου υπήρχε και ιερό "της Αφροδίτης εν
κήποις", όπως λέει ο Παυσανίας στα "Αττικά" του.
Εκεί συχνά πήγαινε ο
Σωκράτης για περίπατο, φιλοσοφώντας συγχρόνως με τους μαθητές του.
Όταν ο Βαυαρός αρχιτέκτονας Fr. Gartner σχεδίασε τα
ανάκτορα του βασιλιά Όθωνα (τη σημερινή Βουλή) καθόρισε ότι αυτή η
περιοχή θα είναι ο κήπος που θα τα περιβάλλει.
Οι εργασίες ξεκίνησαν το 1836 και τα πάντα έγιναν κάτω
από τη συνεχή και ακούραστη επίβλεψη της βασίλισσας Αμαλίας. Από το
βασιλιά της Βαυαρίας Λουδοβίκο, πατέρα του Όθωνα, εστάλη ο βαυαρός
γεωπόνος Σμάρατ, ο οποίος, εκτός από τον Εθνικό Κήπο, το 1837- 1838
δημιούργησε τον κήπο στην πλατεία Κλαυθμώνος, τον κήπο στο Θησείο και
τις δενδροστοιχίες στις λεωφόρους Αμαλίας, Πανεπιστημίου, Κηφισίας,
Πατησίων, Λιοσίων κ.α. Το 1839 φθάνουν στην Αθήνα από τη Γένοβα 15.000
καλλωπιστικά φυτά, με τη φύτευση των οποίων δημιουργήθηκε το πρώτο
κομμάτι του Κήπου, έκτασης 30 στρεμμάτων. Σιγά-σιγά ο Κήπος άρχισε να
μεγαλώνει, με τη βοήθεια και επίβλεψη ειδικών της αρχιτεκτονικής των
Κήπων, όπως ήταν ο Γάλλος Francois Louis Barauld, που κλήθηκε από την
Κωνσταντινούπολη, όπου εργαζόταν. Το 1846-1847 γίνεται επέκταση του
Κήπου, με αντίστοιχη αύξηση της δενδροφύτευσης.
 |
| Προσθήκη λεζάντας |
Πέθανε πριν από τριάντα χρόνια, αλλά
το όνομά της παραμένει πάντα, με κάποιο τρόπο, κοντά μας, ακαταμάχητα
οικείο: είτε μέσα από τις ολιγάριθμες μεν, αξιομνημόνευτες δε
κινηματογραφικές εμφανίσεις της, είτε μέσα από την τηλεοπτική της
βιογραφία λίγα χρόνια πριν. Και κυρίως, μέσα από τον μύθο της, τις
φωτογραφίες της, την πρωτοτυπική εικόνα του κοριτσιού με τα μελαγχολικά
μάτια με την οποία ταυτίστηκε, εντός και εκτός του θεατικού σανιδιού. Αν
και τοις πάσι γνωστή, η ζωή της αξίζει να συνοψιστεί, για πολλοστή
φορά, κυρίως επειδή φαίνεται να έζησε σαν μία ακόμα από τις βασανισμένες
ηρωίδες που ενσάρκωσε.
1. Γεννήθηκε στις 13 Απριλίου 1926 στα Βίλια
Αττικής. Το πραγματικό της όνομα ήταν Έλλη Λούκου. Το «Λαμπέτη»
προέρχεται από το ποίημα «Αστραπόγιαννος» του Αριστοτέλη Βαλαωρίτη.
2. Είχε έξι αδέλφια. Έχασε έναν αδελφό από φυματίωση
το 1941, ενώ όλες οι αδελφές της εκτός από μία έφυγαν από τη ζωή από
την επάρατη νόσο.
 |
| Προσθήκη λεζάντας |
3. Υπό την καθοδήγηση της Μαρίκας Κοτοπούλη, έκανε το ντεμπούτο της στο θέατρο το 1942, σε ηλικία 16 ετών.
