ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ

ΧΩΡΙΣ ΛΟΓΙΑ.....ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ

έτσι αμήχανα...

θαμπή βροχή
και ευχές θαλασσινών,
του αέρα η πνοή
ανάσα μου έγινε,
και των γλάρων το πέταγμα,
την χαρά του πελάγου ζωγράφιζε...
στο ρυτίδιασμα του βράχου
σοφία εσύχνασα,
και στο ρίξιμο του βότσαλου
γοργά και για λίγο
το όνειρο αναπήδησε,
δείγμα τρανό μα απλό
να προσπαθήσω πάλι.

ΚΑΙΡΟΣ ΓΙΑ....

Μπουγιουρντισμένος ο καιρός
τον μήνα περιμένει να τελειώσει...
μα εκείνος,
γατζωμένος σαν μέλισσα
στα σκασμένα σύκα του καλοκαιριού,
φαινόνταν
σαν να μη ήθελε ποτέ του να περάσει.
Μια μοναχική ματιά
που δεν ήξερα από ποια φωτιά ήταν αντίλαλος,
σώπαινε...
όπως ο κούκος κάθε αυγή
σοφά, ξέρει να σωπαίνει